The great Silence

In an informal discussion in 1950, the physicist Enrico Fermi questioned why, if a multitude of advanced extraterrestrial civilizations exists in the Milky Way galaxy, evidence such as spacecraft or probes is not seen. Fermi is an Italian-born, American physicist particularly known for his work on the development of the first nuclear reactor,  for his contributions to the development of quantum  mechanics and the winner of the  1938 Nobel Prize in Physics.  

He asked “Where are they?”

This is known as Fermi's paradox, ‘The silence of the universe’

His logic was straight forward; using the population of Chicago. If I borrow his logic and apply it in Kerala’s context, it will be as follows.

It is estimated that there are about 200 million (20 crore) coconut palm trees in Kerala.

Assume that yielding from each palm is taken in every 3 months period.

It needs 800 million (80 crores) climb per year on the trees for plucking the coconut

If a coconut plucker climbs 40 trees per day and he works 250 days per year, it comes 10,000 climbs per person.

Hence for a total of 800 million climbs we need 80,000 coconut pluckers. 

 

So, there is a fair chance for meeting a coconut plucker at least one or two times in your life time.

There are at least 10 ^ 11 stars in the Milky Way. Famous cosmologist Carl Sagan once said: "There may be a million worlds in the Milky Way Galaxy alone which are at this moment inhabited by other intelligent beings".

The Fermi paradox can be asked in two ways. The first is, "Why are no aliens or their artifacts physically here?" Since there are many stars older than the Sun, or since intelligent life might have evolved earlier elsewhere, the question then becomes why the galaxy has not been colonized already. Even if colonization is impractical or undesirable to all alien civilizations, large-scale exploration of the galaxy is still possible.

Since there is no conclusive evidence on Earth or elsewhere in the known universe of other intelligent life after 13.7 billion years of the universe's history, we have a serious conflict  

The consequence seems to be that we are alone as consciously perceiving beings in the galaxy, perhaps in the whole universe. We seem to be back to some old models of the solar system that told us that we are exceptional.

Could there be any other reason for this great silence of the universe?

                                              

A One million Years of Solitude

Are we alone in these vast islands of the universe with countless star systems and equally countless planets orbiting around it?

In spite of our eyes opened to the visible, radio and x-ray spectrum, till today, we didn’t got any evidence of a planet conducive for the development of life, at least the life as we understood. From among the trillions of galaxies, a mediocre spiral galaxy called the ‘Milky Way’ and at an unimportant spiral arm of that galaxy, there is a very ordinary star called Sun and his family Solar system. Well, it takes just 250 million years to complete one revolution about the galactic centre with an orbital speed of 220 Km/sec.  Even though there are giant and majestic planets in this family, only the blue beauty, our mother earth, is lucky enough to be the womb of this peculiar existence called life with a wonder called consciousness.

So, Earth is lucky.

Assume there are two Suns in our system; one rises when the other sets or if you could see more than one Suns in the Sky. (Alas, you will definitely miss the beautiful starry sky. Thomas Alva Edison will be very disappointed because electric bulb will not be a necessary requirement.) The multiple Suns are not a mere assumption. This is the condition in most of the places in the universe. More than half of the star systems are binary systems; two stars orbiting each other. Remaining majorities are multiple star systems. Any system with more than one star would probably never allow developing life because the planets were either too hot or too cold to sustain life.

How lucky is our planet with this rare privilege of having one Sun !!

Planets orbits were either circular or ellipse. The shape is determined by the term called ‘eccentricity’, a value between zero or One. If the eccentricity is zero it is a circle and when the value moves towards one, the shape is flattened and becomes ellipse. Earth’s orbital eccentricity is only 2%, hence the orbit is almost a circle. If that was slightly high, may be 10 to 20%, then our oceans would boil when earth reach the nearest point of the Sun and freeze at the farthest point, result……. no life     

Again Lucky!!

The mass of the sun determine the amount of energy it gives off. Earth is again lucky in this regard. If the mass of the Sun is slightly less than the current value, Earth would be colder than Mars and if the mass is slightly higher ,Earth would be hotter than Venus.   

All star may possibly has a very thin habitable zone, again Earth is lucky enough to be in that zone.

It seems that Earth was carefully designed just to keep the life in her lap.

Or is it the other way?

When we examine the conditions that support life, we are bound to find the environment which we live satisfy all that conditions.

Whichever way we look, it is a fact that, as far as we know, ours is the only cosmic habitat.

 A One million Years of Solitude

One last question, suppose there exists a superior habitat than us will they be friendly to us or hostile?

                                                                     
                                                                         

                                                                                        
                                                                           

How Big is the Biggest and How Small is the Smallest

We always use superlatives during our talk such as

Largest Airport                 – (King Khalid International Airport, Saudi Arabia)

Highest Airport                – (Lhasa Air­port, Tibet)

Tallest Animal                  – (Giraffe)

Largest Animal                – (Blue Bottom whale)

Smallest Country             – (Vatican City)

Highest Mountain Peak     - (Mount Everest, Nepal) etc.

But, what is the biggest of the biggest and smallest of the smallest?

Let us think it in terms of the three basic physical entities such as Mass, Length and Time; Just a wild estimation.

MASS

How small you can imagine/feel in your mind without any equipment may be 0.0004 Kg, what is the highest; may be 1000 Kg.  

In reality what is the smallest mass in the universe? Physics says it is the mass of an electron ie. 10^ -30 Kg

What could be the highest mass? No doubt it should be the mass of our universe itself. Surely there is no weigh bridge available to measure this mass; hence we use a wild estimation. We take our sun as a representative measure. It is estimated that the sun has a mass of 10^30 Kg. It is also estimated that there are at least 10^11 suns in a galaxy and there are not less than 10^11 Galaxies in the universe, thus 10^11 galaxies  x  10^11 stars  x   10^30 Kg.       = 10^52 Kg

Smallest mass (Mass of an electron)            =       10^ -30 KG

Largest Mass (Mass of the Universe)            =       10^52 Kg. 

 

LENGTH

The smallest is the plank length, which is equal to 1.6 x  10^ -35 meter.
It is a measure used in quantum mechanics. General relativity and quantum field theory would be needed to understand the behavior of an object whose radius is about the Planck length. It is derived from the fundamental physical constants like gravitational constant (G), speed of light(C) and Plank’s constant (h).

The largest length that we can imagined is the diameter of the universe which is estimated as 10^26 meters

TIME

The smallest time is again Plank time ie. 10^ -42 seconds and the biggest time, no doubt is the age of the universe 10^ 17 seconds.

Table of compilation

Item	Smallest	Biggest
Mass (Kg.)	10^ -30	10^ 52
Length (Meter)	10^ -35	10^26
Time (Seconds)	10^ -42	10^ 17

And finally, what was the size of our universe before the BIG BANG?

10^ -35 meter at 10^ -42 seconds and it expanded 10^ 30 times in 10^ -34 seconds.

Suppose a coin of 1cm in diameter suddenly blew up to 10 million times of the width of our milky way.

Science fiction? No real science; exotic.  Yeh ?

Rationality of the irrational

Why the word GOD, Eshwar, Allah, YHWA, Yahweh, Aalaha etc. is irrational to many?

It is because of the image created by these words in our minds. Often we go behind the stories told by priests and clergies. These stories are the basis of our concept of God such as a white man with a long beard sitting on clouds escorted by angels or the sanku, Chakra, Gadhadhari lying on a serpent.   

But please remember

Islam will not permit to imagine or attribute any shape to Allah. Jews will not even pronounce the word YHWA (Only Catholic Church says the pronunciation of that word is Yahweh). Vedanta says about ‘Nithya Nirakara Nirguna Parabhramam’ ; the eternal Bramam without any form or attributes.   

It is true that there is certainly a limit in the perception. Everybody does have limitations to perceive. Some people never can go beyond a ‘Madan’, ‘Marutha’ or ‘Kuttichathan’ or even a Christ, Siva or Vishnu. But still it is their God. According to them what are the functions of their god? To protect them from dangers, to punish his foes, to give him blessing, money, power, and at last the Heaven and one who enjoys ultimate pleasure and ecstasy (Parama Sukha Rasaswatha romanjithange !!!)

Now, take the case of a wolf. What could be his thinking towards his pack leader? One who can guide the pack to a good hunt, one who can protect the pack from the enemies, one who enjoys the freedom of mating etc.

If we compare both and deduce it to a level of a theoretical entity, we can see that there will not be much difference.

To me, these words are perfectly rational in my own way. Why?

It is the name of my emotional response to Nature and this infinite existence called the Universe. It is a sense of awe, wonder, reverence and acceptance based on its power, beauty and mystery. I will even prefer to consider it as ‘Super Natural’ because I am not sure about what exactly is ‘Natural’. I will prefer not to avoid theistic words to refer it because there is no ambiguity in me.  

What is the life span of our universe?

Wow!!,  that is a very difficult question, because we don’t know ‘How’ the universe will end. !!!!!!

Currently there are three hypotheses in cosmology about the 'HOW'

1. Big Rip (it expands so much that everything, even atoms, get torn apart)

2. Big Crunch (If there is so much mass that, eventually, despite the expansion

    rates, all the matter will fall back together)

3. Big Bounce (a Big Crunch towards a primordial soup that is followed by a

    NEW Big Bang)

Whatever may the end; we need not worry much about it, because there is no model that involves the universe ending before a few trillion years. Currently at an age of 13.7 billion, it's not even 1% old yet. ( One Trillion is  million x million; 10 ^ 12  in short scale  and  million x million x million; 10^18 for  long scale)

Anywhere between 10^12 and 10^18 years !!!!!!!!!!!  

Now let us examine what was our Maha Rishies' estimation

They were sure about a kind of BIG BOUNCE ie. at the end, everything will be crunched as the “Pralaya Jalam”, then after a brief period, brief means cosmic brief (may be few trillion years), NEW universe will emerge.

And what is the time period? Since they were ignorant about the Hubble or Chandra telescopes they were using different methods/yardsticks/units; of course in years.

It is also true that different versions are available, however according to one version

43, 2000,000 Human Years                =          1 Deva Chathur Yuga

1000 Deva Chathur Yuga                   =          1 Maha Yuga

1 Maha Yuga                                       =          Bramha’s one day time

36000 day and 36000 night                =          Life time of one Bramha                                     

 2 Bramha (life time)                           =          One Vishnu life time

2 Vishnu (Life time)                             =          One Siva Life time

43,20,00,000 x 1000 x 36000 x 36000 x 2 x 2

                                                            =          2.2 x 10^21 Years;

Then the Mahapralayam (Big crunch !!) (Hope my calculation is correct)

A wonderful approximation!!

അശ്വത്ഥാമാവ് (അദ്ധ്യായം -4)

നനഞ്ഞ പ്രഭാതം;

കാര്‍മേഘകീറുകള്‍ക്കിടയില്‍നിന്ന് പുറത്തുവരാന്‍ സൂര്യദേവന്‍ മടിച്ച് നിന്നു. ദൂരെ ചക്രവാളത്തിലേക്ക് കണ്ണിമവെട്ടാതെ നോക്കികൊണ്ടു ദ്രൌപതി ഇരുന്നു, ഒരു വികാരവും ഇല്ലാതെ, പ്രഭാതത്തിന് മുന്പ് ദൂരെ ചക്രവാളത്തില്‍ കണ്ട അഗ്നി പ്രഭയുടെ അര്ത്ഥം ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി. ഒരു നിമിഷം അവള്‍ ഉണ്ണികളെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തു. മഹായുദ്ധം നീന്തി   വിജയിച്ചുവന്ന പാണ്ഡവരുടെ പിന്മുറക്കാരായ ഉണ്ണികള്‍, വൃദ്ധനായ അച്ഛനെ ഓര്‍ത്തു , ധൃഷ്ടദ്യുമ്നനെയും ശിഖണ്ഡി യെയും കുറിച്ചോര്‍ത്തു.

ഈ യുദ്ധത്തില്‍ ആര് ജയിച്ചു ആര് പരായജപ്പെട്ടു? ജയപരാജയങ്ങള്‍ എന്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് നിര്‍ണയിക്കപ്പെടുക? കുരു സേന വന്‍ പരാജയം ഏറ്റു വാങ്ങി  ഗാന്ധാരിക്ക് എല്ലാ മക്കളും നഷ്ടമായി, വിജയിച്ച പാണ്ഡവരുടെ വധുവാന് താന്‍. തനിക്കും മുഴുവന്‍ മക്കളും നഷ്ടമായ്, അച്ഛനും സഹോദരങ്ങളും നഷ്ടമായി. എവിടെ ജയം? എവിടെ പരാജയം? , ഉറ്റവരും ഉSയവരും മുഴുവന്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടു രാജ്യം നേടുന്നതില്‍ എന്തു അര്‍ദ്ധമാണ് ഉള്ളത്?. കഴിഞ്ഞ പതിനെട്ട് ദിവസം താന്‍ പഞ്ചാങ്ഗ്നി നടുവിലായിരുന്നു, ഭര്‍ത്താക്കന്മാരും ഉണ്ണികളും അപകടം കൂടാതെ രക്ഷപെടാന്‍. സൂതപുത്രനായിരുന്നു എന്റെ എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളിലും എന്നെ പേടിപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. അയാള്‍ വീണു എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഒരു കുളിര്‍മ അനുഭവപ്പെട്ടു. പിന്നീട് സുയോധനനും കൂടി വീണപ്പോള്‍ യുദ്ധം അവസാനിച്ചെന്നു ആശ്വസിച്ചു. ആ ആശ്വാസത്തിന് ഇത്രയും ആയുസ്സെ ഉള്ളൂ എന്നു ആരറിഞ്ഞു. മനുഷ്യന്‍ എന്തെല്ലാം കണക്കുകള്‍ കൂട്ടിയാലും വിധിയുടെ നിശ്ചയം എന്തോ അത് നടക്കും.  

ഇല്ല, അങ്ങനെ വിധിക്കു കീഴ്പ്പെടാന്‍ പാഞ്ചാലപുത്രി വെറുമൊരു സ്ത്രീ അല്ല, അവള്‍ അയോനിജ ആണ്, യാഗാഗ്നിയില്‍നിന്നും ജനിച്ചവളാണ്. വാസുദേവന്‍ പലപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, “കൃഷ്ണേ നീ വെറുമൊരു സ്ത്രീ അല്ല, എന്റെ അവതാര ദൌത്യത്തില്‍ എന്ന സഹായിക്കാന്‍ ദിവ്യ ജനനം കൈകൊണ്ടവളാണ്, നീ പതരരുത്"

ദ്രുപതി ചാടി എഴുന്നേറ്റു, എന്നിട്ട് തളര്‍ന്നിരിക്കുന്ന യുധിഷ്ടരനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

“യുധിഷ്ഠിരാ, ആ നാരാധാമന്റെ തലയില്‍ ഇരിക്കുന്ന ചൂഡാമണി ഇന്ന് ഇവിടെ കൊണ്ടുവരണം എന്നിട്ട്, അത് യുധിഷ്ടര മഹാരാജാവിന്റെ തലയില്‍ ചൂടണം. അയാള്‍ ഏത് പാതാളത്തില്‍ പോയി ഒളിച്ചാലും വേണ്ടില്ല, അല്ലെങ്കില്‍ ഈ ദ്രുപതി ഇനി ജീവിച്ചിരിക്കുകയില്ല”.

ഇത് കേട്ട ഉടന്‍  ഭീമന്‍  തന്റെ തേരില്‍ ചാടി കയറി കിഴക്കോട്ടു ഓടിച്ചു  പോയി .

ഇത് കണ്ട കൃഷ്ണന്‍ അര്‍ജുനനോടു പറഞ്ഞു , "അര്‍ജുനാ ഭീമന്‍ അപകടത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത് ,  അയാള്‍  ദൃണിക്കൊത്ത പോരാളിയല്ല. സര്‍വ ദിവ്യായുധങ്ങളും വശമായ ആയാല്‍ക്കെതിരെ ഭീമന് പിടിച്ചുനിക്കാന്‍ ആവില്ല”

കുരുക്ഷേത്രത്തില്‍ ദ്രോണര്‍ വീണ ദിവസം അശ്വദ്ധാമാവിന്റെ അസ്ത്ര പ്രയോഗം എല്ലാവരും കണ്ടതാണ്. ക്രുദ്ധനായ ദ്രവ്ണിയെ അര്‍ജുനനും ഭീമനും ഒരുമിച്ച് നേരിട്ടു. ഘോരമായ ശരവര്‍ഷം നടന്നു, ദ്രവ്ണി പാണ്ഡവപ്പടയെ ചുട്ടു വെണ്ണീറാക്കികൊണ്ടിരുന്നു. അര്‍ജുനന്റെ ശരമേറ്റു ദ്രവുണിയുടെ വില്ലോടിഞ്ഞു. ക്രോപാന്ധനായ ദ്രവുണി നാരായണാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. നാരായണാസ്ത്രം ആകാശത്തെക്കുയര്‍ന്നു ആയിരം, പാതിരായിരം ലക്ഷങ്ങളായി വളര്ന്നു പാണ്ഡവപ്പടയെ  മുടിച്ചു. അര്‍ജുനന്‍ വിവശനായി തളര്‍ന്നു. നാരായാസ്ത്രം ഭീമന്റെ രഥം ചുട്ടുകരിച്ചു, ഭീമന്‍ മരിച്ചുഎന്നു എല്ലാവരും കരുതി. ഉടന്‍ കൃഷന്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു,

"അര്‍ജുനാ, ഭീമാ, എല്ലാവരും ആയുധം താഴെ വയ്ക്കുക. നാരായണാസ്ത്രത്തെ ശസ്ത്രം കൊണ്ട് നേരിട്ടാല്‍ അത് ഇരട്ടി ഇരട്ടി ആയി ശക്തി പ്രാപിക്കും. അതുകൊണ്ടു എല്ലാവരും ആയുധം വച്ച് തേരില്‍ നിന്നിറങ്ങി കൈ കൂപ്പി അസ്ത്രത്തെ വണങ്ങുക അത് താനേ അടങ്ങിക്കൊള്ളും." പാണ്ഡവപ്പട എല്ലാം ആയുധം താഴെവച്ചു നിന്നു വണങ്ങി. അസ്ത്രം സ്വയം അടങ്ങി.

ദേഹം മുഴുവന്‍ നെയ് പുരട്ടി, ഭാഗീരഥി കശ്ചത്തില്‍, ഋഷികളോടൊപ്പം അശ്വത്ഥാമാവ് പദ്മാസനത്തില്‍ ഇരുന്നു. ദൂരെ ഭീമന്റെ രഥം തന്റെ നേര്‍ക്ക് പാഞ്ഞു വരുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു. തൊട്ട് പിറകെ കൃഷ്ണന്റെ രധവും അതില്‍ അര്‍ജുനനെയും യുധിഷ്ഠിരനെയും കണ്ടു .

അശ്വത്ഥാമാവ്, ഇടം കൈകൊണ്ടു ഒരു പുല്‍ക്കൊടി പറിച്ചു. പാണ്ഡവരോടുള്ള പകയും വിദ്വേഷവും മനസ്സിലേക്ക് കേന്ദീകരിച്ചു, ബ്രമാസ്ത്രത്തെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ചു ‘അപാണ്ഡവായ’ എന്നു ജപിച്ചു, ബ്രമ്മശീരസ്ഥാസ്ത്രത്തെ പുല്‍കൊടിയിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു. പുല്‍കോടി അഗ്നിയായി വളര്ന്നു ആകാശത്തെക്കുയര്‍ന്നു.

ഇത് കണ്ട കൃഷണന്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു , അര്‍ജുന  ആചാര്യപുത്രന്‍ പാണ്ഡവകുലത്തെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നു , വേഗം ബ്രമാസ്ത്രത്തെ അതുകൊണ്ടു തന്നെ തടുക്കു.

അര്‍ജുനന്‍ കൈ കൂപ്പി കൃഷനെ വണങ്ങി , ഗുരു ജനങ്ങളെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ചു, ആചാര്യപുത്രനെയും ഞങ്ങളെയും രക്ഷിക്കണേ എന്നു പ്രാര്‍ദ്ധിച്ചു, ബ്രമ്മസ്ത്രത്തെ സ്മരിച്ചു ‘അസ്ത്രം അസ്ത്രാല്‍ പ്രദീരോധിദേ’ എന്നു ജപിച്ചു.

രണ്ടു അസ്ത്രങ്ങളും നേര്‍ക്ക് നേര്‍ വളര്ന്നു , പ്രപഞ്ചം ഞെട്ടി വിറച്ചു, ആകാശത്തില്‍ കൊള്ളിയാന്‍ മിന്നി, ഭൂമി ഭൂകമ്പത്താല്‍ വിറച്ചു , മൃഗങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓടി. ഇഴജെന്തുക്കള്‍ അവയുടെ മാളം വിട്ടിറങ്ങി.

പെട്ടെന്ന്, രണ്ടു അസ്ത്രങ്ങളുടെയും നടുവില്‍ നാരദനും വ്യാസനും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വ്യാസന്‍ പറഞ്ഞു "മക്കളെ ലോകനാശകമായ ഈ പ്രവര്‍ത്തി എന്തിന് ചെയ്തു. കോപം അടക്കു അസ്ത്രം സംഹരിക്കു"   

അര്‍ജുനന്‍ അസ്ത്രം സംഹരിച്ചു. അശ്വത്ഥാമാവ് പറഞ്ഞു , “അസ്ത്രം സംഹരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പ്രാപ്തനല്ല, പക്ഷേ ഭവാന്‍മാരുടെ ആഗ്രഹം അനുസരിച്ച് ഞാന്‍ അതിന്റെ ദിശ മാറ്റുന്നു, ഈ അസ്ത്രം പാണ്ഡവന്റെ പുത്ര വധുവായ ഉത്തരയുടെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ പതിക്കും.”

ഇതുകേട്ട് കൃഷ്ണന്‍ കോപംകൊണ്ടു ചുവന്നു, എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

“ശപിക്കപ്പെട്ട ആചാര്യപുത്രാ, പാണ്ഡവകുലത്തെ വേരോടെ പിഴുതിട്ടും നിന്റെ പക അടങ്ങിയില്ലേ, കുലത്തിന്നു നാമ്പാകേണ്ട ഉത്തരയുടെ ഗര്‍ഭത്തെകൂടെ നശിപ്പിക്കുന്നുവോ നീ, ഞാന്‍ പന്തീരായിരം കൊല്ലം ബദര്യാശ്രമത്തില്‍ തപസ്സുചെയിത പുണ്യം മുഴുവന്‍ കഴിഞ്ഞാലും ശരി അതിനെ ഞാന്‍ തടയും, ഗര്‍ഭസ്ഥ ശിശു മരിച്ചു വീണാലും അവനെ ഞാന്‍ ഉയര്‍ത്തും. അവന്‍ പരീക്ഷിത്ത് എന്ന പേരില്‍ ഈ കുലം നിലനിര്‍ത്തൂം. നീയോ മൂവായിരതാണ്ട് ചോരയും ചലവും ഒഴുക്കി നിര്‍ജ്ജന സ്ഥലങ്ങളില്‍ എല്ലാവരാലും വെറുക്കപ്പെട്ടു കഴിയും”

അശ്വത്ഥാമാവ് വ്യാസനോടു " ഭഗവാനെ അങ്ങയോടൊപ്പം ഞാനും ഈ ലോകത്തില്‍ അലയും" എന്നു പറഞ്ഞു അമൂല്യമായ തന്റെ ചൂഡാമണി അര്‍ജുനനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു കാടുകയറി.

********

കലിയുഗത്തില്‍ ഈ ചിരംജീവി ആരാണെന്നറിയണ്ടേ? പക ,മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളില്‍ കുടികൊള്ളുന്ന ഒടുങ്ങാത്ത പക .                      

 

അശ്വത്ഥാമാവ് (അദ്ധ്യായം -3)

കട്ടിപിടിച്ച ഇരുട്ടിലൂടെ അവര്‍ നടന്നു. വീറുങ്ങലിച്ചു കിടക്കുന്ന കുരു ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മരണ ഗന്ധം കാറ്റില്‍ നിറഞ്ഞുനിന്നു. രണ്ടിടങ്ങളില്‍ വെളിച്ചമുണ്ട്, ഭീഷ്മരും ദുര്യോധനനും കിടക്കുന്നിടത്തിന് ചുറ്റും പന്തങ്ങള്‍ കത്തിച്ചുവച്ചിട്ടുണ്ട് മാംസഭോജികളുടെ ആക്രമണത്തില്‍നിന്നു രക്ഷപെടാന്‍ ആയിരിക്കണം. അപ്പോള്‍ ദുര്യോധനന്‍ മരിച്ചിട്ടില്ല.

യാമ കിളികള്‍ പാടിത്തുടങ്ങി, നേരം അര്‍ദ്ധ രാത്രി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അവര്‍ പുഴ കടന്നു പാണ്ഡവ ശിബിരങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ നടന്നു.

അശ്വത്ഥാമാവ് തന്റെ ആയുധങ്ങള്‍ എല്ലാം നേരെ ആണോ എന്നു പരിശോധിച്ചു. വാള്‍, മുദ്ഗലo, കുന്തം, ഗദ തുടങ്ങിയവയില്‍ താന്‍ ആരെയുംകാള് മോശമല്ല. വാള്‍ പ്രയോഗത്തില്‍ താന്‍ അദ്വിതീയന്‍ ആണ്. അസ്ത്ര പ്രയോഗത്തില്‍ താന്‍ കര്‍ണനും അര്‍ജുനനും തുല്യനാണ്. ആഗ്നേയം, വായവം, പാശുപദം, നാഗം തുടങ്ങിയ ദിവ്യ അസ്ത്രംഗല്‍ തനിക്ക് കാണാപ്പാടമാണ്. ബ്രമശിരസ്സ് എന്ന അസ്ത്രം അച്ഛന്‍ തനിക്കും അര്‍ജുനനും മാത്രമേ ഉപ്ദശിച്ചുകൊടുത്തിട്ടുള്ളൂ. ബ്രമാസ്ത്രം തനിക്ക് നല്കാന്‍ അച്ഛന് മടിയായിരുന്നു. തന്റെ നിര്‍ബന്ധം താങ്ങാന്‍ കഴിയാതെ ആണ്   അച്ഛന്‍ അത് നല്കിയത്. അതിന്റെ പേരില്‍ അച്ഛനോട് പിണങ്ങി ഒരു യാത്രക്കുപോയത് അശ്വത്ഥാമാവ് ഓര്‍ത്തു.

ആ യാത്രയില്‍ അശ്വത്ഥാമാവ് ഒരിക്കല്‍ ദ്വാരകയില്‍ കൃഷ്ണന്റെ അധിതിയായി കുറെകാലം തങ്ങുകയുണ്ടായി. അവിടുന്ന് തിരിക്കുന്നതിന് മുന്പ് കൃഷ്ണനെ വണങ്ങി പറഞ്ഞു,

"വാസുദേവാ എനിക്കു എല്ലാ ദിവ്യായുധങ്ങളും കൈവശമുണ്ടു, താങ്കള്ക്ക് ഏതുവേണമെങ്കിലും എടുക്കാം പകരം അങ്ങയുടെ ചക്രം തന്നാലും”   

ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ കൃഷണന്‍ പറഞ്ഞു,

“ആചാര്യപുത്രാ എനിക്കു താങ്കളുടെ ഒരു ആയുധവും വേണ്ടാ താങ്കള്ക്ക് കഴിയുമെങ്കില്‍ വജ്രനാഭവും സഹസ്രാരവും അയസ്മയവുമായ എന്റെ ഈ ചക്രം എടുത്തുകൊള്‍ക”

അശ്വത്ഥാമാവ് ചാടി എഴുന്നേറ്റു ചക്രം എടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന് ചക്രം അനക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. നിരാശനായി പിന്‍വാങ്ങിയ ദ്രുണിയെ നോക്കി കൃഷണന്‍ പറഞ്ഞു.

“മൂഡനായ ആചാര്യപുത്രാ , എന്റെ ആത്മസുഹൃത്ത് അര്‍ജുനന്‍ ഇന്നുവര്‍യും എന്നോടിത് ചോദിച്ചിട്ടില്ല, പ്രിയ മിത്രം സാത്യകിയോ ജേഷ്ടന്‍ ഹലായുധനാനോ ഇത് ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ആരോട് പൊരുതാനാണ് താങ്കള്ക്ക് ഇത്?”

“അങ്ങയെ പൂജിച്ചു അങ്ങയോട് പൊരുതാന്‍, കിട്ടണമെന്ന് തോന്നി, കഴിഞ്ഞില്ല , എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുക, ഞാന്‍ വിടകൊള്ളട്ടെ”

അശ്വത്ഥാമാവ് ദ്വാരകയോട് വിട പറഞ്ഞു.

പാണ്ഡവ ശിബിരം ഇരുട്ടില്‍ മുങ്ങി നിന്നു. യുദ്ധത്തിന്റെ തളര്‍ച്ചയും മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയും എല്ലാവര്ക്കും ഗാഢനിദ്ര പ്രദാനം ചെയ്തു. ദ്രുപദന്‍ , ധൃഷ്ടദ്യുമ്നന്‍, ശിഖണ്ഡി തുടങ്ങിയ പാഞ്ചാല വീരന്മാര്‍ ഒരു വശത്ത്, മറുവശത്ത് പാണ്ഡവ പുത്രന്മാര്‍ എല്ലാവരും, പാണ്ഡവര്‍ അഞ്ചുപേര്‍ ഒഴികെയുള്ള മഹാരഥന്മാര്‍, നല്ല ഉറക്കത്തില്‍ ആണ് എല്ലാവരും. മഴ തിമര്‍ത്ത് പെയ്യാന്‍  തുടങ്ങി.   

അശ്വത്ഥാമാവ് ശിബിരത്തിന് ചുറ്റും, സിംഹം അതിന്റെ ഇരയെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, ഒന്നു വലം വച്ചു. എന്നിട്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു  

“ശിബിരത്തിന് രണ്ടു വാതിലുകളാണ്  ആ രണ്ടു വാതിലുകളും നിങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തര്‍  കാക്കണം, ആരെയും അകത്തേക്കോ പുറത്തേക്കോ പോകാന്‍ അനുവദിക്കരുത്. എത്ര യാചിച്ചാലും ആരെയും ജീവനോടെ വിടരുത്, ഞാന്‍ അക്‍ത്തേക്ക് പോകുന്നു, പാഞ്ചാലരുടെയും പാണ്ഡവരുടെയും രക്തം കൊണ്ട് എന്റെ അച്ഛന് ഇന്ന് ഞാന്‍ ഉദഗ ക്രിയ ചെയും”

ശിബിര ദ്വാരത്തില്‍ അയാള്‍ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. കാലാകാലനായ ശിവനെ ഒരു നിമിഷം ധ്യാനിച്ചു, എന്നിട്ട് വാള്‍ ഊരി സാക്ഷാല്‍ യമധര്‍മന്‍ കാലപാശവുമായി എന്നപോലെ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു.

പട്ട് മെത്തയില്‍ ധൃഷ്ടദ്യുമ്നന്‍ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുടി അയാളുടെ മുഖത്തിന് ഒരു പ്രത്യക ശോഭ നല്കി. ഭീകരമായ യുദ്ധം അവസാനിച്ചതിന്റെ സംതൃപ്തി കൊണ്ടോ മറ്റോ അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്ന് നിന്നു. പാഞ്ചാലിക്കൊപ്പം യാഗാഗ്നിയില്‍നിന്ന് ജന്മം കൊണ്ട ആ മഹാരഥന്‍ ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ കിടന്നുറങ്ങുന്നു.

മിന്നല്‍പിണറിന്റെ വേഗത്തില്‍ അശ്വത്ഥാമാവ് അകത്തു കടന്നു. മുടിയില്‍ പിടിച്ചു വലിച്ചു ധൃഷ്ടദ്യുമ്നന്‍ താഴെ ഇട്ടു, ഇടം കാല്‍ എടുത്തു നെഞ്ചത്ത് ചവുട്ടിനിന്നു.

ഉറക്കച്ചടവില്‍ വെപ്രാളപ്പെട്ടു  ധൃഷ്ടദ്യുമ്നന്‍ കുതറി മാറാന്‍ ശ്രമിച്ചു. മുന്നില്‍ നില്ക്കുന്നത് മനുഷ്യനോ ഗന്ധര്‍വനോ എന്നു ഒട്ടു സംശയിച്ചു തുറിച്ചു നോക്കി. ആളെ മനസ്സിലായപ്പോള്‍ ഇടറിയ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു,

“ആചാര്യപുത്രാ അങ്ങയുടെ ഏതെങ്കിലും ആയുധം കൊണ്ട് എനിക്കു മരണം നല്കിയാലും, എന്നെ അപമാനിക്കല്ലേ”

“നിരായുധനനായി നിന്ന ആചാര്യന്റെ നേര്‍ക്ക് ശരം തൊടുത്ത നീ അത് അര്‍ഹിക്കുന്നില്ല”  അശ്വത്ഥാമാവ് പറഞ്ഞു, എന്നിട്ട് അയാളുടെ മര്‍മ്മ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ വിരല്‍ അമര്‍ത്തി, ധൃഷ്ടദ്യുമ്നന്റ്റെ വായില്‍നിന്നും ഒരു ചെറു ശബ്ദം പുറത്തു വന്നു, കണ്ണുകള്‍ തുറിച്ചു പിന്നെ നിശ്ചലമായി.

ശബ്ദം കേട്ടു ശിഖണ്ഡി ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു , വാളിന്റെ  ഒറ്റ ചലനത്തില്‍ ശിഖണ്ഡി മൂന്നു തുണ്ടമായി തറയില്‍ വീണു. എഴുന്നേറ്റവര്‍ എല്ലാം തലയറ്റ് വീണു. “രക്ഷിക്കണേ രക്ഷിക്കണേ” എന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ട് ആളുകള്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓടി, ഓടിയരെല്ലാം വാള്‍ പ്രയോഗത്തിന് ഇരയായി. കിടക്കുന്നവരെയെല്ലാം കാല്‍വിരല്‍ മര്‍മ്മത്തില്‍ ആഴ്ത്തി കൊന്നു. പുറത്തേക്ക് ഓടിയവരെയെല്ലാം കൃപരും കൃതവര്‍മാവും വെട്ടി വീഴ്ത്തി. പാണ്ഡവശിബിരം മനുഷ്യ രക്തത്തില്‍ മുങ്ങി. ഇതിനിടെ കൃപരും കൃതവര്‍മാവും കൂടി ശിബിരത്തിന് നാലു വശത്തുനിന്നും തീ വച്ചു. ക്രമേണ എല്ലാം ശാന്തമായി, അവിടെ മൂന്നു പേര്‍ മാത്രം അവശേഷിച്ചു.

നേരം വെളുക്കാന്‍ ഇനി കുറച്ചു നാഴിക മാത്രമേ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ.

മൂന്നുപേരും പതുക്കെ ദുര്യോധനന്‍ കിടക്കുന്നതിന്റെ  അടുത്തെത്തി. “മഹാരാജാവേ” അശ്വത്ഥാമാവ് പതുക്കെ വിളിച്ചു, അനക്കമില്ല, എങ്കിലും നേരിയ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ഉണ്ട്.

“നാം പകരം വീട്ടി ദുര്യോധന രാജാവേ, പാണ്ഡവര്‍ അഞ്ചു പേര്‍ ഒഴികെ, പാണ്ഡവ വംശത്തിന്റെ വേര്‍ അറുത്തു ഞാന്‍, പാഞ്ചാല വംശം കടയോടെ മുടിച്ചു, ഈ സന്തോഷ വാര്‍ത്ത കേള്‍ക്കാന്‍ അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലേ? തല പൊക്കി ആ കാഴ്ച ഒന്നു കാണ് രാജാവേ”   

പെട്ടെന്ന് ദുര്യോധനന്‍ കണ്ണു തുറന്നു,  അശ്വത്ഥാമാവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി, ഒരു പുഞ്ചിരി ആ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞു, പിന്നെ ദീര്‍ഘമായി ഒന്നു നിശ്വസിച്ചു, ആ കണ്ണുകള്‍ എന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞു. ചിരി ആ മുഖത്ത് മായാതെ തന്നെ നിന്നു.