തെക്കേ ഇന്ത്യൻ സാമൂഹ്യരൂപ ങ്ങളുടെ വികാസം – I (നാല് ഭാഗങ്ങളിലായി ഒരു ചർച്ച)

ഈ ലേഖനത്തിനു ആധാരമാക്കിയിട്ടുള്ളത് താഴെ പറയുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്

Dr. Sreekumar Prabhakaran

Dravidian University · Dept. of Dravidian and Computational Linguistics

Francis Whyte Ellis and the Beginning of Comparative Dravidian Linguistics

 

Dr. Kesavan Veluthat

Brahmin Settlement in Kerala, First published 1978

 

Dr. K Kailasapathi

Tamil Heroc Poetry , Published Oxford Press 1968

 

Dr. Rajan Gurukkal

Social Formations of Early South India, Oxford University Press New Delhi

 

ഏതൊരു ഭൂവിഭാഗത്തിൽ ആകെ നോക്കിയാൽ, ഉദാഹരണത്തിന് ഇന്ത്യ ഉപഭൂഖണ്ഡം  എന്ന ഏകകം എടുത്താൽ, സാമൂഹ്യ രൂപങ്ങളുടെ പരിണാമം (Social Formations) നോക്കിയാൽ അത് ഏക രൂപമായിരിക്കുകയില്ല എന്നും, കാല ദേശങ്ങൾക്കു അനുസരിച്ചുള്ള  അസമമായ ഒന്നായിരുന്നു എന്നും കാണാൻ കഴിയും. ഇന്ന് നാം പറയുന്ന തെക്കേ ഇന്ത്യ മുഴുവൻ എടുത്താലും അത് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ടു ഇവിടെ തെക്കേ ഇന്ത്യ എന്ന് വിവക്ഷിക്കുന്നത് ഏതൊക്കെ പ്രദേശങ്ങളെ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ചാണ് എന്ന് പറയേണ്ടി വരും.    

തെക്കേ ഇന്ത്യ എന്ന് ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് 'വെങ്കടത്തിനും' അതായത് ഇന്നത്തെ തിരുപ്പതിക്കും, ഇന്നത്തെ കേരളം, തമിഴ്‌നാട് പോണ്ടിച്ചേരി എന്നിവക്കും ഇടയിലുള്ള ഭൂമി എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ഈ പ്രദേശങ്ങൾക്ക് അവിടെനിന്നും ലഭിക്കുന്ന പുരാവസ്തു  തെളിവുകൾക്കും ,പഴയ കാല സാഹിത്യവും ഭാഷാപരവുമായ ഒരു പൊരുത്വം അനുഭവപ്പെടുന്നു എന്ന് സാരം. അതുപോലെതന്നെ അവിടെനിന്നു വടക്കോട്ടു, ഇന്നത്തെ കർണാടകവും തെലുങ്കും സംസാരിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളും തമ്മിൽ വ്യക്തമായ ഒരു വ്യത്യസ്തതയും കാണുന്നുണ്ടു താനും.  

അതുകൊണ്ട്, ഇവിടെ നാം സംസാരിക്കുന്ന വിഷയത്തിന് അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലപരമായ പരിധി ഉണ്ട്. അതുപോലെ തന്നെ കാലപരിധി , BCE 3 -ആം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ, അതായത് തെക്കേ ഇന്ത്യ ചരിത്രാതീത കാലത്തിൽ നിന്നും ചരിത്ര കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നത് മുതൽ എന്ന്  മനസ്സിലാക്കണം. അതായത് സാഹിത്യപരമായ ഉറവിടങ്ങൾ , വായ്പ്പാട്ടുകളായും, പാറകളിലും ഗുഹകളിലും, നാണയങ്ങളിൽ ചിത്രരൂപങ്ങളിലും, ലിപികളിലും മറ്റും ആയി  ലഭ്യമാകുന്ന കാലഘട്ടമാണ് ചരിത്ര കാലം എന്ന് വിവക്ഷിക്കുന്നത്. ഇത്തരം ചരിത്ര ശിഷ്ടങ്ങളിൽ നിന്നും കാലഗണന നടത്തുന്നത് വിവിധ ശാസ്ത്രീയ മാര്ഗങ്ങള് ഉപയോഗിച്ചാണ്. ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് കാർബൺ ഡേറ്റിംഗ്.

കാർബൺ ഡേറ്റിംഗ്  ടെക്നോളജിയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത് കാർബൺ-14 എന്ന കാര്ബോന്റെ റേഡിയോ ആക്റ്റീവ് ഐസോടോപ് ആണ്. ഐസോടോപ്സ് എന്നാൽ ഒരു എലിമെന്റിന്റെ അസ്ഥിരമായ ആറ്റം ആണ്. അതായത് വ്യത്യസ്ത എണ്ണം പ്രോട്ടോണും ന്യുട്രോണും ഉള്ള ആറ്റം.

കാർബൺ-14, 6 പ്രോട്ടോണും 8  ന്യുട്രോണും അടങ്ങിയ കാർബൺ ആറ്റത്തിന്റെ ഒരു ഐസോടോപ് ആണ്. ഭൂമിയിലേക്ക് നിരന്തരം വരുന്ന കോസ്മിക് റേഡിയേഷനിൽ നിന്നും ഈ ഐസോടോപ്പിനെ ജീവനുള്ള വസ്തുക്കൾ സ്വീകരിച്ചു ടിഷുകളിൽ   സൂക്ഷിക്കുന്നു. ജീവനുള്ള വസ്തുക്കൾ അവ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാലത്തു ഇങ്ങനെ കാർബൺ-14  സ്വീകരിക്കുന്നത് കാർബൺ -12 ആയുള്ള ഒരു നിശ്ചിത അനുപാദത്തിൽ ആണ്. എന്നാൽ ഇവയുടെ ജീവൻ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ കാർബൺ-14 സ്വീകരിക്കുന്നത് അവസാനിക്കും. മാത്രമല്ല കാർബൺ-14 മറ്റു ചില ആറ്റമുകളുടെ രൂപത്തിൽ ഡീകെ ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. ഇങ്ങനെ ഡീകെ ചെയ്യുന്നത് ഒരു നിശ്ചിത അളവിലാണ്.  5730  കൊല്ലം കൊണ്ട് കാർബൺ-14  പകുതി നഷ്ടപ്പെടും എന്ന് നാം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിനെയാണ് Half  Life എന്ന് പറയുന്നത്. അങ്ങനെ അവശേഷിക്കുന്ന കാർബന്റെ  അളവ് നോക്കിയാൽ ആ സാംപിൾ എടുത്ത വസ്തു മരിച്ചിട്ട്‌ എത്ര വർഷമായി എന്ന് കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. ചെടികൾ , മരങ്ങൾ , മനുഷ്യർ , മൃഗങ്ങൾ തുടങ്ങി ജീവിച്ചിരുന്ന എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും കാലം ഇങ്ങനെ കണ്ടെത്താം. ഏതാണ്ട് 60,000 വര്ഷം വരെയുള്ള കാലം കണ്ടെത്താൻ ഈ ടെക്‌നികിനു കഴിയും. പിന്നീട് ഈ രീതിക്കു മറ്റു ചില കുറവുകൾ കണ്ടെത്തുകയും അതിനു പ്രതിവിധി ചില Calibration-ലൂടെ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു.     

എന്നാൽ മിനറലുകളും   പാറകളിലും   എങ്ങനെയാണ് കാലഗണന നടത്തുന്നത്? അത് മറ്റൊരു രീതിയാണ് ഇതിനെ പൊട്ടാസ്യം-ആർഗോൺ ഡേറ്റിംഗ് എന്ന് പറയുന്നു. റേഡിയോ ആക്റ്റീവ് പൊട്ടാസിയവും റേഡിയോ ആക്റ്റീവ് അർഗോണും തമ്മിലുള്ള റേഷ്യോ അളക്കുന്നതിലൂടെയാണ്‌ ഇത്. മുൻപ് പറഞ്ഞതുപോലെ റേഡിയോ ആക്റ്റീവ് പൊട്ടാസ്യം -40 റേഡിയോ ആക്റ്റീവ് അർഗോനായി മാറിയ റേറ്റ് നോക്കിയാൽ ഇവയുടെ കാലം നിർണയിക്കാൻ കഴിയും. ഇങ്ങനെ 450 കോടി കൊല്ലം വരെ പഴക്കമുള്ള ചില ഉൽക്കയുടെ കാലം നിര്ണയിച്ചിട്ടുണ്ട്. 

കാല നിർണയത്തിലെ കൂടുതൽ കൃത്യതയായ രീതികൾ ആണ് Electron  spin  Resonance  test ,  Optically  stimulated  luminescence test and Thermo luminescence test എന്നിവ

നമുക്ക് ചരിത്രത്തിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചുവരാം. 

 പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ ഹെൻറി കാൾ ബ്രൂക്ക്സ് എന്ന പടിഞ്ഞാറൻ ചരിത്രകാരനും അന്ന് ഇന്ത്യയിൽ , ബംഗാളിൽ ഒരു ജഡ്ജി ആയിരുന്ന വില്യം ജോൺസ് എന്നൊരാളും, സംസ്കൃത ഭാഷയും യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളും തമ്മിൽ കുടുംബപരമായ ഒരു ബന്ധം ഉണ്ട് എന്ന് കണ്ടെത്തുകയും , ആ ബന്ധം ഇൻഡോ-യൂറോപ്യൻ ഭാഷ കുടുംബം എന്ന സങ്കല്പമായി മാറുകയും ചെയ്തു. സംസ്കൃതവും , ലാറ്റിനും ഇംഗ്ലീഷും എല്ലാം ചേർന്ന ഒരു പ്രാചീന ഭാഷാ കുടുംബം ഉണ്ടായിരുന്നെന്നും , ഏറ്റവും പ്രാചീന ദശയിൽ ഇത് ഒരു ഭാഷ ആയിരുന്നു എന്നും സങ്കല്പിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി.    

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, തെക്കേ ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രം, അന്നത്തെ ചരിത്ര രചനാ രീതി അനുസരിച്ചു എഴുതാൻ ആരംഭിച്ച ചരിത്രകാരന്മാരെ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടിൽ ആക്കിയ ഒരു പ്രശ്നം തെക്കേ ഇന്ത്യയിൽ  എന്ന് മുതൽക്കാണ് 'ആര്യനൈസേഷൻ' തുടങ്ങിയത് എന്നും , എന്ന് മുതൽക്കാണ് ആര്യന്മാരുടെ കുടിയേറ്റവും അവരുടെ ഭാഷയായ സംസ്കൃതവും ഇങ്ങോട്ടു വന്നത് എന്നുമുള്ള പ്രശ്നം ആയിരുന്നു. അതിനു കാരണം അന്ന് വില്യം ജോൺസിന്റെ ആശയം, അതായത് എല്ലാ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളും സംസ്കൃതത്തിന്റെ ഒരു ഉൽപ്പന്നം മാത്രമാണ്  എന്നുള്ള   നിഗമനം ആയിരുന്നു. 

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ എല്ലിസ് (1816) എന്ന മറ്റൊരു ചരിത്രകാരൻ ഒരു പുതിയ ആശയവുമായി മുന്നോട്ടു വന്നു. വില്യം ജോൺസ് അടക്കമുള്ള കൽക്കട്ട സ്കൂൾ പറയുന്നതുപോലെയല്ല, മറിച്ചു, തെക്കേ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളിൽ മിക്കതും , അതായത് തമിൾ, മലയാളം , തുളു , തെലുഗു , കന്നഡ തുടങ്ങിയവക്ക് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ഘടന, വ്യാകരണ പരമായും, പദവ്യന്യാസപരമായും (Syntactical) , പദങ്ങളുടെ അർത്ഥ സംബന്ധി ആയും (Semantical) സംസ്കൃതത്തിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ഘടന നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് സ്ഥാപിച്ചു. അതായത് തെക്കേ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകൾക്ക് സംസ്കൃതേതരമായ ഒരു മൂലം ഉണ്ട് എന്ന് കാണിച്ചു തന്നു. ഇത് തെക്കേ ഇന്ത്യൻ ചരിത്രകാരന്മാർക്കു ഒരു പുതു ഊർജ്ജം നൽകി…. (തുടരും)